Mantelzorg: mooi natuurlijk. Maar hoe blijf je zelf overeind?

Het is 10 november, Dag van de Mantelzorg. Kim is een van die 3,7 miljoen mensen die voor een ander zorgt. In haar blog vertelt ze hoe je voor iemand kunt zorgen en toch zelf overeind kan blijven. Want zelf zorgt ze al 1,5 jaar voor haar vriend en is ze inmiddels ervaringsdeskundige.

Vraag en accepteer hulp

“Je kunt het niet alleen en je bent niet de enige die voor iemand kan zorgen. De eerste keer dat ik een aanbod accepteerde, was het lastig. Het voelde zo ongemakkelijk. Maar na verloop van tijd zag ik dat mensen het vaak fijn vinden om te helpen. Ik help mijn eigen vrienden tenslotte ook graag. Bedenk dus dat er vast een tijd komt dat de rollen omgedraaid zijn en jij de ander de helpende hand biedt.”

Praat erover

“Ik hield vrienden en familie wel op de hoogte van alle ontwikkelingen. Maar echt praten wat het met mij deed, hoe moe, bang, verdrietig en wanhopig was, liet ik vaak achterwege. Als mantelzorger voel je je soms al eenzaam, maar als je alles opkropt, nog veel meer. Dus praat erover! Het maakt niet uit of het vrienden, familie of lotgenoten zijn, als je maar een uitlaatklep hebt.”

Voel je niet schuldig

“Ik bleef vaker thuis, zei steeds vaker verjaardagen en borrels af. Ik kon toch niet leuk iets gaan doen als het zo slecht met mijn vriend ging? Tot die high-tea met oud-collega’s waarbij mijn vriend zei dat ik echt even moest gaan. Hij gunde mij juist fijne middagen. Bovendien kun je er pas echt voor iemand zijn als je op sommige momenten je eigen zorgen kunt vergeten. Van die high-tea heb ik echt genoten!”

Maak de ander niet afhankelijk

“Toen mijn vriend in de medische molen terecht kwam, ontpopte ik mij tot een soort overbezorgde moeder die haar ‘kind’ alles uit handen nam. Ik trok zijn schoenen uit, bracht hem eten en drinken, en lukte het hem niet om een dop van een fles af te draaien, griste ik die meteen uit zijn handen en deed het voor hem. Natuurlijk mag je de ander helpen, maar maak die ander niet afhankelijk. Hoe kan hij of zij anders weer het vertrouwen krijgen dat hij sommige dingen ook best zelf kan?”

Voel mee, maar niet voor die ander

“Met het bieden van een luisterend oor of een schouder om uit te huilen, is niets mis. Maar ik voelde zijn verdriet, zijn zenuwen, zijn onmacht. Zodra de ambulance weer eens belde, dacht ik meteen: hoe intens verdrietig voelt hij zich wel niet? En dan voelde ik het zelfde. Ik was alleen maar bezig met zijn gevoel of eigenlijk het projecteren van mijn eigen gevoel op hem. Want ik wist natuurlijk helemaal niet hoe hij zich voelde. Misschien wel heel anders dan ik. Voel voor jezelf, daar heb je al je handen vol aan.”

Bron: Alles is gezondheid.nl